მანგალიცური ჯიშის ღორი

მანგალიცური ერთ-ერთი წამყვანი ღორის ჯიშია მსოფლიოში. გამოიყვანეს უნგრეთში გარეული ღორების კარპატულ მანგალიცურ ღორთან შეჯვარებით 1833 წელს. კავკასიაში გავრცელდა რუსეთიდან მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.
 ჯიშის აღწერა

მანგალიცური ღორის ჯიშებს ახასიათებთ თეთრი, შავი და მოყავისფრო-მოწითალო (ჭუჭრიანი წითელი), მუქი-ჟღალი შეფერილობა. უფრო გავრცელებულია თეთრი ფერის ღორები. არიან საშუალო ზომის, მკვრივი კონსტიტუციის, კარგად განვითარებული ტანით, მყარი ძვლოვანი სისტემით, ძლიერი, მაგარჩლიქიანი ფეხებით. ტანი დაფარული აქვს ხშირი ჯაგრით, რაც მათ იცავთ, როგორც სიცხის, ისე სიცივისგან. აქვს ფაფუკი ჯაგარი, ზამთარში ეზრდება და უხუჭუჭდება, საიდანაც მათ „მატყლიან ღორებსაც“ ეძახსიან.

თუ ამ  ჯიშს საღორეში ვაშენებთ და ვუვლით, ისინი ჩვეულებრივ ღორებს ჰგვანან და ჯაგარიც ჩვეულებრივი აქვთ, ბუნებაში კი ჯაგარი უხუჭუჭდება და უფრო ფაფუკი უხდება.

კანი ქვედა ყბისა და თვალების გარშემო შავი აქვს.

პროდუქტიულობა

ზრდასრული ნეზვები 120-150, ხოლო ტახები 160-180 კილოგრამს აღწევენ. ნეზვები ნაკლებპროდუქტიულობით გამოირჩევიან_ ერთ დაყრაზე 4-6 გოჭს იძლევიან. მაკეობა გრძელდება 116-120 დღე. 6 თვეში გოჭები აღწევენ 65-70 კილოგრამს. აქვს  ძალიან გემრიელი, წვნიანი, ცხიმიანი ხორცი. არ შეიცავს  ქოლესტერინს, ამიტომ მათი ხორცი დიეტურად ითვლება. ამ ჯიშის ღორის ქონი ძალიან ფასობს მთელ მსოფლიოში.

მანგალიცური საქონე ჯიში გამოირჩევა ცხიმის, განსაკუთრებით კანქვეშა ცხიმის (სალო) ნაადრევად დაგროვებით. რვა თვის ასაკში ღორს 5,5-6,5 სანტიმეტრის ნახევრდ ქონიანი ხორცი აქვს. 10 თვის ასაკში კანქვეშა ქონის სისქე 7-9 სანტიმეტრს აღწევს.

გავრცელების ზონები

ამჟამად მანგალიცური ღორი გავრცელებული უნგრეთში, ესპანეთში, დიდ ბრიტანეთში, უკრაინაში, რუსეთში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ კავკასიაში.

ჯიშის დადებით და უარყოფით თვისებები

ამ ჯიშის ღორები გარემოპირობებისადმი პრეტინზიულები არ არიან, კარგად ჭამენ ბალახის, პრაქტიკულად ჭამენ ყველაფერს, კარგად ეგუებიან კოლტს საძოვრულ  მოვლას. მათი შენახვა საძოვრულ პირობებში შესაძლებელია როგორც ზაფხულში, ისე ზამთარშიც. ცხოველები არიან ამატანები, აქვთ კარგი იმუნიტეტით, პრაქტიკულად არ ავადმყოფობენ და არ საჭიროებენ აცრებს. კარგად იტანენ სტრეს და ძალიან თვინიერები არიან.

ამ ჯიშის ძირითადი ნაკლი დაბალნაყოფიერებაა, მიდრეკილნი არიან ცხიმდის დაგრვებისადმი.

მანგალიცური ღორი გადაშენების პირასაა და იშვიათ ჯიშებს მიეკუთვნება.

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *