მანგალიცური ჯიშის ღორი

მანგალიცური ერთ-ერთი წამყვანი ღორის ჯიშია მსოფლიოში. გამოიყვანეს უნგრეთში გარეული ღორების კარპატულ მანგალიცურ ღორთან შეჯვარებით 1833 წელს. კავკასიაში გავრცელდა რუსეთიდან მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.
 ჯიშის აღწერა

მანგალიცური ღორის ჯიშებს ახასიათებთ თეთრი, შავი და მოყავისფრო-მოწითალო (ჭუჭრიანი წითელი), მუქი-ჟღალი შეფერილობა. უფრო გავრცელებულია თეთრი ფერის ღორები. არიან საშუალო ზომის, მკვრივი კონსტიტუციის, კარგად განვითარებული ტანით, მყარი ძვლოვანი სისტემით, ძლიერი, მაგარჩლიქიანი ფეხებით. ტანი დაფარული აქვს ხშირი ჯაგრით, რაც მათ იცავთ, როგორც სიცხის, ისე სიცივისგან. აქვს ფაფუკი ჯაგარი, ზამთარში ეზრდება და უხუჭუჭდება, საიდანაც მათ „მატყლიან ღორებსაც“ ეძახსიან.

 

თუ ამ  ჯიშს საღორეში ვაშენებთ და ვუვლით, ისინი ჩვეულებრივ ღორებს ჰგვანან და ჯაგარიც ჩვეულებრივი აქვთ, ბუნებაში კი ჯაგარი უხუჭუჭდება და უფრო ფაფუკი უხდება.

კანი ქვედა ყბისა და თვალების გარშემო შავი აქვს.

პროდუქტიულობა

ზრდასრული ნეზვები 120-150, ხოლო ტახები 160-180 კილოგრამს აღწევენ. ნეზვები ნაკლებპროდუქტიულობით გამოირჩევიან_ ერთ დაყრაზე 4-6 გოჭს იძლევიან. მაკეობა გრძელდება 116-120 დღე. 6 თვეში გოჭები აღწევენ 65-70 კილოგრამს. აქვს  ძალიან გემრიელი, წვნიანი, ცხიმიანი ხორცი. არ შეიცავს  ქოლესტერინს, ამიტომ მათი ხორცი დიეტურად ითვლება. ამ ჯიშის ღორის ქონი ძალიან ფასობს მთელ მსოფლიოში.

მანგალიცური საქონე ჯიში გამოირჩევა ცხიმის, განსაკუთრებით კანქვეშა ცხიმის (სალო) ნაადრევად დაგროვებით. რვა თვის ასაკში ღორს 5,5-6,5 სანტიმეტრის ნახევრდ ქონიანი ხორცი აქვს. 10 თვის ასაკში კანქვეშა ქონის სისქე 7-9 სანტიმეტრს აღწევს.

გავრცელების ზონები

ამჟამად მანგალიცური ღორი გავრცელებული უნგრეთში, ესპანეთში, დიდ ბრიტანეთში, უკრაინაში, რუსეთში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ კავკასიაში.

ჯიშის დადებით და უარყოფით თვისებები

ამ ჯიშის ღორები გარემოპირობებისადმი პრეტინზიულები არ არიან, კარგად ჭამენ ბალახის, პრაქტიკულად ჭამენ ყველაფერს, კარგად ეგუებიან კოლტს საძოვრულ  მოვლას. მათი შენახვა საძოვრულ პირობებში შესაძლებელია როგორც ზაფხულში, ისე ზამთარშიც. ცხოველები არიან ამატანები, აქვთ კარგი იმუნიტეტით, პრაქტიკულად არ ავადმყოფობენ და არ საჭიროებენ აცრებს. კარგად იტანენ სტრეს და ძალიან თვინიერები არიან.

ამ ჯიშის ძირითადი ნაკლი დაბალნაყოფიერებაა, მიდრეკილნი არიან ცხიმდის დაგრვებისადმი.

მანგალიცური ღორი გადაშენების პირასაა და იშვიათ ჯიშებს მიეკუთვნება.

3 thoughts on “მანგალიცური ჯიშის ღორი

  • 27/07/2018 at 19:31
    Permalink

    ასეთი არაფრისმთქმელ, უსწორო და უაზრო სტატიებს რატომ აქვეყნებთ, ან რატომ აზიარებთ (აპიარებთ)? ხომ არ სჯობდა ნახოთ რომელიმე სერიოზული გამოცემა და მათგან აღებული მასალის თარგმანი დაბეჭდოთ?

    Reply
  • 27/07/2018 at 19:33
    Permalink

    მარტო ეს წინადადების დასაწყისი ლაპარაკობს ავტორის მიერ აზრის გადმოცემის უუნარობაზე “თუ ამ ჯიშს საღორეში ვაშენებთ და ვუვლით,…”

    Reply
    • 30/07/2018 at 11:46
      Permalink

      ბატონო გიული, შენიშვნა კორექტულად რომ მისცეთ ავტორს, ვითომ ძნელია?რის მიღწევას ცდილობთ ამით?
      ამ ქვეყანაში , ერთმანეთთან სიძულვილის ენის გარეშე ლაპარაკი ვითომ უკვე შეუძლებელია და ყველა რესურსი ამოწურული?. რას გვთავაზობთ _ კბილი კბილის წილ?! ეს ჩვენი სტილი არ არი!
      ავტორმაც რომ ანალოგიური ტონით გიპასუხოთ, მოსაწონი იქნება?!  ჩვენ ასე არ ვფიქრობთ!
      გმადლობთ, რომ ჩვენი გვერდის აქტიური მკითხველი ხართ, კრიტიკასაც არ იშურებთ, რასაც ზოგჯერ ვიზიარებთ კიდეც, მაგრამ, ყველაფრის მიუხედავად, ურთიერთპატივისცემას წინ არაფერი უდგას.
      ჟურნალ „აგრონიუს.ჯის“ რედაქცია.

      Reply

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *