მევენახეობა-მეღვინეობა

საქართველოს ეკოლოგიური პირობები სხვადასხვა კუთხის მიხედვით, მეტად მრავალფეროვანია. საქართველოს რეგიონები და მუნიციპალიტეტები ნიადაგობრივი, კლიმატური და ეკონომიკური პირობების შესაბამისად დაყოფილია მევენახეობის

სანამ მევენახეობა-მეღვინეობას სერიოზულად მოვკიდებთ ხელს, სასურველია ვიცოდეთ, რომ მეღვინეობის ტერუარის ძირითად შემადგენელ ნაწილად ითვლება კლიმატური პირობები, ნიადაგის ტიპი, ადგილის რელიეფი

 სრული სიმწიფის დადგომის შემდეგ მარცვლებთან საკვები ნივთიერებების მიდინება წყდება. მარცვლები იწყებს გადამწიფებას, ე.ი. შაქრის კონცენტრაცია მატულობს აორთქლების ხარჯზე. მოსავლის მოკრეფის

 წითელი ბუდეშური, შავი ბუდეშური, თამარეული აღმოსავლეთ საქართველოში გავრცელებული ჯიშია. ახალგაზრდა ყლორტს ​გვირგვინსა და ფოთოლაკების ირგვლივ აქვს მოვარდისფრო არშია, სქელი აბლაბუდისებრი ბუსუსებით

ბუდეშური თეთრი უძველესი ქართლი ჯიშია,  ახასიათებს ღია მწვანე შეფერვა ოდნავ მოწითალო ელფერით. ყლორტი ღია მწვანეა და მომრგვალო, რომელიც ოდნავ შებუსულია მონაცრისფრო ბეწვისებრი

ვაზის  საყრდენი სისტემა  მწკრივში 5-7 მეტრის დაშორებით, ნიადაგში 50 სმ-ს სიღრმეზე ჩასობილ, 5სმ. დიამეტრის ან 5×5 განიკვეთის მქონე 2მ. სიგრძის

საქართველოში მეღვინეობით სახელგანთქმული სამი მთავარი კუთხის – კახეთის, ქართლისა და იმერეთის გარდა, ღვინოს თითქმის ყველა კუთხეში აყენებდნენ, სვანეთს, თუშეთსა და

 ასპინძაში ტერასებზე აღდგენილი მესხური ვაზის ჯიშებისგან მოწეული ყურძენი, ოთხი საუკუნის შემდეგ ისევ ღვინდება. დუღილის პირველი ეტაპი უკვე დასრულდა, ექვს თვეში