მე და ჩემი სოფელი

შებინდებისას ჩემმა დამ ჭიშკარი გააღო და ძროხები შემოუშვა დასაბინავებლად. უკან მომავალ დეკეულს მთვრალი კაცივით ფეხები ერეოდა. შუა ეზოს რომ მოაღწია,

1987 წლის შემდეგ ამ სოფელში სახლი აღარავის აუშენებია. მუდმივად არც არავინ ცხოვრობს ერთი კაცის გარდა. 31 წლიანი წყვეტის შემდეგ, მამაპაპისეულ

ტელეფონის ზარმა დაიწკრიალა. _ გამარჯობა! – მოისმა ყურმილში უცნობის ხმა. _ ღმერთმა გამარჯვებული გატაროთ, ბატონო! – პასუხი არ დამიყოვნებია. _

 გონა ულა­მა­ზე­სი სო­ფე­ლია, რო­მე­ლიც პა­ტა­რა შვე­ი­ცა­რი­ას შე­იძ­ლე­ბა შე­ვა­და­როთ, რაჭა-ლე­ჩხუ­მი­სა და ქვე­მო სვა­ნე­თის მხა­რე­ში, ონის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტეტ­ში მდე­ბა­რე­ობს. სო­ფე­ლი გონა ღე­ბის ძი­რი­თა­დი