გოგირდის (S) მნიშვნელობა სოფლის მეურნეობაში, რასაც ფერმერები ხშირად სათანადო ყურადღებას არ აქცევენ

გოგირდის სწორი დოზით მიწოდება ხელს უწყობს ცილების წარმოქმნას, აზოტის ეფექტიან გამოყენებას, მცენარის განვითარებასა და მოსავლის ხარისხის გაუმჯობესებას.

მცენარისთვის აუცილებელ საკვებ ელემენტებზე საუბრისას ყურადღება უმეტესად აზოტზე, ფოსფორსა და კალიუმზეა გამახვილებული. თუმცა არსებობს სხვა ელემენტებიც, რომელთა ნაკლებობამ შეიძლება მნიშვნელოვნად შეაფერხოს კულტურის განვითარება. მათ შორის ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი გოგირდია (S).

გოგირდი მიეკუთვნება მცენარისთვის აუცილებელ მეორეხარისხოვან საკვებ ელემენტებს. მართალია, მცენარე მას აზოტთან შედარებით გაცილებით მცირე რაოდენობით მოიხმარს, მაგრამ მისი როლი მცენარის ფიზიოლოგიურ პროცესებში ძალიან მნიშვნელოვანია.

გოგირდი მონაწილეობს ცილების წარმოქმნაში, ფერმენტების მუშაობაში, აზოტის ათვისებაში, ფოტოსინთეზში, ფესვთა სისტემის განვითარებასა და მოსავლის ხარისხის ფორმირებაში.

რატომ არის გოგირდი მნიშვნელოვანი მცენარისთვის?

გოგირდი მონაწილეობს ცილების წარმოქმნაში. ის შედის ორი მნიშვნელოვანი ამინომჟავის, ცისტეინისა და მეთიონინის, შემადგენლობაში. ეს ამინომჟავები აუცილებელია მცენარეში ცილების სინთეზისთვის.

შესაბამისად, გოგირდის დეფიციტის დროს მცენარეს უჭირს შეთვისებული აზოტის სრულფასოვნად გამოყენება და ცილების წარმოქმნა.

ხელს უწყობს აზოტის ეფექტიან გამოყენებას

გოგირდსა და აზოტს მცენარის კვებაში მჭიდრო კავშირი აქვს.

თუ ფერმერი კულტურას საკმარისი რაოდენობით აზოტს აწვდის, მაგრამ ნიადაგში გოგირდი დეფიციტურია, მცენარემ შესაძლოა მიღებული აზოტი სრულად ვერ გამოიყენოს.

ამიტომ მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ აზოტის შეტანა, არამედ აზოტისა და გოგირდის დაბალანსებული კვება.

აზოტი და გოგირდი ნიშნავს ცილების ეფექტიან წარმოქმნას.

გოგირდი აუცილებელია მცენარის ნივთიერებათა ცვლის პროცესებში მონაწილე არაერთი მნიშვნელოვანი ფერმენტის წარმოქმნისა და აქტივობისთვის.

ფერმენტების ნორმალური მუშაობა, თავის მხრივ, უზრუნველყოფს მცენარეში მიმდინარე მრავალი სასიცოცხლო პროცესის სწორ მიმდინარეობას.

ხელს უწყობს ფოტოსინთეზს

გოგირდი მონაწილეობს ქლოროფილის წარმოქმნასა და ფოთლების ნორმალურ განვითარებაში.

ჯანსაღი და კარგად განვითარებული ფოთოლი მცენარეს საშუალებას აძლევს, ეფექტიანად განახორციელოს ფოტოსინთეზი, პროცესი, რომლის დროსაც მცენარე მზის ენერგიის გამოყენებით ორგანულ ნივთიერებებს წარმოქმნის.

ხელს უწყობს ძლიერი ფესვთა სისტემის განვითარებას

გოგირდით დაბალანსებული კვება დადებითად მოქმედებს ფესვების განვითარებაზე.

ძლიერი ფესვთა სისტემა კი მცენარეს ეხმარება წყლისა და ნიადაგიდან სხვა საკვები ელემენტების უკეთ ათვისებაში. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ეს გვალვის, მაღალი ტემპერატურისა და სხვა სტრესული პირობების დროს.

ხელს უწყობს ნიადაგში სასარგებლო მიკრობიოლოგიურ პროცესებს

გოგირდი მონაწილეობს ნიადაგში საკვები ელემენტების ცირკულაციასთან დაკავშირებულ პროცესებში.

მისი მონაწილეობა მნიშვნელოვანია ნიადაგში მიმდინარე ბიოლოგიური პროცესებისთვის, რომლებიც გავლენას ახდენს მცენარისთვის საკვები ელემენტების ხელმისაწვდომობაზე.

ზრდის მცენარის გამძლეობას სტრესის მიმართ

მცენარის დაბალანსებული გოგირდით კვება ხელს უწყობს მის ჯანსაღ განვითარებას და შეიძლება გააძლიეროს მცენარის ბუნებრივი თავდაცვითი მექანიზმები.

შედეგად, კარგად გამოკვებული მცენარე უკეთ უმკლავდება სხვადასხვა გარემო პირობებითა და ბიოლოგიური ფაქტორებით გამოწვეულ სტრესს.

აუმჯობესებს მოსავლის ხარისხსა და პროდუქტიულობას

გოგირდის გავლენა მოსავლის ხარისხზე კონკრეტული კულტურის მიხედვით განსხვავებულია. მისი სათანადო რაოდენობით არსებობამ შეიძლება ხელი შეუწყოს:

• პროდუქციის ცილის შემცველობის გაუმჯობესებას;
• ზეთის ხარისხის ამაღლებას ზეთოვან კულტურებში;
• პროდუქციის გემოსა და კვებითი ღირებულების გაუმჯობესებას;
• მცენარის საერთო ხარისხობრივი მაჩვენებლების გაუმჯობესებას;
• მოსავლიანობის შენარჩუნებას ან ზრდას.

გოგირდის ნაკლებობა _ რატომ უნდა მიაქციოს ფერმერმა ყურადღება?

გოგირდის დეფიციტი განსაკუთრებით საყურადღებოა იმ შემთხვევაში, როდესაც ფერმერი ინტენსიურად იყენებს აზოტოვან სასუქებს.

აზოტისგან განსხვავებით, გოგირდის დეფიციტის ნიშნები ზოგჯერ ნაკლებად შესამჩნევია და შეიძლება სხვა კვებითი პრობლემების სიმპტომებს დაემსგავსოს. ამიტომ მხოლოდ მცენარის ვიზუალური დათვალიერებით სასუქის შეტანის გადაწყვეტილების მიღება ყოველთვის სწორი არ არის.

საჭიროების შემთხვევაში მნიშვნელოვანია ნიადაგის ანალიზი, კულტურის მოთხოვნილებებისა და არსებული აგროტექნოლოგიის გათვალისწინება.

რამდენი გოგირდი უნდა შევიტანოთ?

აქ უნივერსალური პასუხი არ არსებობს.

გოგირდის საჭირო რაოდენობა დამოკიდებულია:

• კულტურის სახეობასა და მოსალოდნელ მოსავლიანობაზე;
• ნიადაგში გოგირდის შემცველობაზე;
• ნიადაგის pH-ზე;
• ნიადაგის ტიპსა და მდგომარეობაზე;
• გამოყენებული სასუქის სახეობაზე;
• სხვა საკვები ელემენტების, განსაკუთრებით აზოტის, მიწოდების დონეზე.

ამიტომ პრინციპი „რაც მეტი სასუქი, მით უკეთესი მოსავალი“ არასწორია.

სასუქის გამოყენება უნდა ეფუძნებოდეს ნიადაგის კვლევას, კულტურის რეალურ მოთხოვნილებასა და კონკრეტული სასუქის თავისებურებებს.

მცენარის კარგი კვება მხოლოდ აზოტის, ფოსფორისა და კალიუმის შეტანას არ ნიშნავს. მაღალი და ხარისხიანი მოსავლის მისაღებად მნიშვნელოვანია მცენარისთვის საჭირო ყველა ძირითადი და მეორეხარისხოვანი საკვები ელემენტის დაბალანსებული მიწოდება.

განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია გოგირდისა და აზოტის ურთიერთკავშირი: აზოტის საკმარისი რაოდენობა ავტომატურად არ ნიშნავს მის ეფექტიან გამოყენებას, თუ მცენარეს გოგირდი აკლია.

გახსოვდეთ! გოგირდის სასუქის გამოყენების გადაწყვეტილება უმჯობესია მიიღოთ ნიადაგის ანალიზის, კულტურის მოთხოვნილებების, ნიადაგის pH-ისა და გამოყენებული გოგირდის წყაროს გათვალისწინებით. სწორად შერჩეული და დაბალანსებული კვება ხშირად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე სასუქის დიდი რაოდენობით გამოყენება.

მოამზადა ნესტან გუგუშვილმა