მეღვინეობის სექტორის ახალი ეტაპი _ ხარისხის კონტროლი, როგორც დარგის განვითარების გარანტი

საქართველოს მეღვინეობა-მევენახეობის დარგი მნიშვნელოვანი რეფორმების წინაშე დგას. „ვაზისა და ღვინის შესახებ“ კანონში შესული ცვლილებები მიზნად ისახავს ქართული ღვინის კონკურენტუნარიანობის ამაღლებას საერთაშორისო ბაზარზე და წარმოების ხარისხობრივი სტანდარტების დახვეწას.

გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის მინისტრმა, დავით სონღულაშვილმა, დარგში არსებულ პროგრესსა და დაგეგმილი რეფორმების მნიშვნელობაზე ვრცლად ისაუბრა. მისი განცხადებით, სახელმწიფო პოლიტიკა მიმართულია იქითკენ, რომ მევენახის შრომა უფრო მეტად დაფასდეს, ხოლო ქართული ღვინის საშუალო საექსპორტო ფასი მნიშვნელოვნად გაიზარდოს.

მინისტრის შეფასებით, დარგი, რომელიც 2012 წელს ფაქტობრივად „სამამულო ვენახების“ დონეზე იყო დარჩენილი, დღეს ნახევარმილიარდიან საექსპორტო ბაზარზე გავიდა. მან ხაზი გაუსვა იმ ფუნდამენტურ სამუშაოებს, რაც ჯიღაურას საკოლექციო ნარგაობის აღდგენასა და ქართული ვაზის 525 ჯიშის შენარჩუნებას უკავშირდება.

„ხარისხიანი ღვინო გვჭირდება იმისთვის, რომ საშუალო ფასი იყოს იმაზე მეტი, ვიდრე დღეს არის, მოთხოვნა იყოს უფრო მაღალი და უფრო მეტად დაფასდეს მევენახის შრომა. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ დღეს ხარისხიანი ღვინო არ გვაქვს — გვაქვს ერთეული ნიშური მეღვინეების სახით, თუმცა ამას სჭირდება მასობრივი ხასიათი“, _ განმარტა დავით სონღულაშვილმა.

მინისტრმა ასევე უპასუხა რეფორმის მიმართ გამოთქმულ კრიტიკას და აღნიშნა, რომ ხშირ შემთხვევაში ოპონენტების მხრიდან ადგილი აქვს „უარგუმენტო და უშინაარსო ემოციურ ლოზუნგებს“, რომლებსაც რეფორმის რეალურ შინაარსთან საერთო არაფერი აქვს.

ხარისხი, მიკვლევადობა და ევროპული სტანდარტი

საწარმოო ვენახების ჯიშური სიწმინდე და ღვინის მიკვლევადობა აუცილებელი პირობაა მაღალი ხარისხის პროდუქტის შესაქმნელად. საწარმოო ვენახების გაშენება უნდა მოხდეს მხოლოდ სერტიფიცირებული სარგავი მასალით, ნიადაგის შესაბამის საძირეზე მყნობით და ადგილწარმოშობის ჯიშების მკაცრი დაცვით. მაგალითისათვის, მარნეულში მოყვანილი კრახუნა და ოჯალეში რადიკალურად განსხვავდება იმერეთისა და სამეგრელოს ადგილწარმოშობის ზონებში მოყვანილი შესაბამისი ჯიშებისგან.

სწორედ ხარისხზე ორიენტირებული წარმოებაა ქართული მეღვინეობის მომავალი და არა რაოდენობაზე ორიენტირებული ინდუსტრია, რასაც საქართველო საბჭოთა პერიოდში მისდევდა. ევროკავშირის წამყვან ქვეყნებში არსებული რეგულაციები გაცილებით მკაცრია და ადგილწარმოშობის რეგისტრაციის ნებართვა იმ უწყინარი ინიციატივების ნაწილია, რაც დარგის განვითარებისთვისაა საჭირო.

სტატიაში განხილული საკითხების ანალიზი ცხადყოფს, რომ ქართული მეღვინეობა განვითარების კრიტიკულ გზაჯვარედინზე დგას. წარმოდგენილი რეფორმები რამდენიმე ფუნდამენტურ პრინციპს ეფუძნება:

1. ეს არის ერთადერთი გზა, რათა „ღვინის სამშობლო“ საერთაშორისო ბაზარზე მაღალტექნოლოგიურ, კონკურენტუნარიან პროდუქტად იქცეს;
2. რეგისტრაციისა და ნებართვის მექანიზმი უნიკალური მიკროზონების იდენტობის დაცვას ემსახურება, რაც ევროპული პრაქტიკის განუყოფელი ნაწილია;
3. საქართველო საბოლოოდ ამბობს უარს რაოდენობაზე ორიენტირებულ მოდელზე. მეღვინეობა ვერ დარჩება „პლასტმასის კასრების“ დონეზე, თუ ჩვენი მიზანი პრემიუმ საექსპორტო სეგმენტია;
4. სახელმწიფო რეგულაცია არ ზღუდავს საოჯახო და კერძო მოხმარების ტრადიციებს. თუმცა, კომერციულ სექტორში ხარისხის კომპრომისი დაუშვებელია.

ვენახების გაშენების რეგისტრაცია და ხარისხის კონტროლი არის ინსტრუმენტი, რომელიც ქართულ ღვინოს მსოფლიო რუკაზე ღირსეულ ადგილს დაუმკვიდრებს და მევენახის შრომას გრძელვადიან პერსპექტივაში რეალურ ეკონომიკურ სარგებელს მოუტანს.